Myshuno

Het openbaar vervoer: Je kunt er alleen op vertrouwen als geen haast hebt.

Ik zal het uitleggen. Een paar weken geleden wilde ik om 8:12 de bus pakken om naar het station te gaan. Vanaf daar neem ik de trein van 8:36, om vervolgens rond 9 uur aan te komen. En dan heb ik nog een half uurtje om rond half tien op school te zijn…in theorie tenminste.

Er is nagedacht over deze tijden, er zijn ingewikkelde schema’s gemaakt en allerlei andere dingen zodat het precies klopt. Maar daar komt het probleem juist tevoorschijn: Er is over nagedacht, maar blijkbaar moet het zich afspelen in een magisch feeënland hier ver vandaan waar niemand anders gebruikt maakt van de (spoor)weg. Dit is namelijk wat er echt gebeurde vanmorgen:

Ik liep net naar buiten om de bus van 8:12 te halen, toen ik zag dat de bus al bijna bij de bushalte was. Zo’n twee minuten te vroeg… En nee, mijn horloge staat niet verkeerd, ik heb ‘m gelijk gezet met een stationsklok en die lopen in heel Nederland exact gelijk. Gelukkig had ik de bus nog gehaald. Twee minuten te vroeg lijkt misschien helemaal niets, maar voor een bus die minstens 2 keer per half uur langs komt is dat toch best veel. Het komt trouwens ook vaak voor dat er helemaal geen bus komt wanneer ie wel zou moeten rijden, of dat er juist twee bussen van dezelfde lijn achter elkaar rijden. Het is eigenlijk altijd weer een verassing wat er gaat gebeuren met die bus.

Ik rij dus mee met de bus, en even later rijden we een straat in met een grote dubbel geparkeerde vrachtwagen op de weg. Er stonden aan twee kanten auto’s geparkeerd, en mevrouw de buschauffeur had niet het idee dat ze er nog langs kon. Even ter herinnering: Het is nu 8:15 en op dit moment is het hoogtepunt van het spitsuur gaande. We zitten niet eens op een van de drukste wegen van Tilburg, maar aan allebei de kanten ontstond al een kleine file. Wat de situatie alleen nog maar erger maakte is dat er een heleboel vervelende middelbare scholieren er ook nog eens allemaal met de fiets langs moesten, waardoor de chaos compleet was.

Na een minuut of drie werden een boel mensen in de wachtende auto’s ongeduldig, en die glipten gewoon langs de vrachtwagen, tegen het verkeer in. Ondertussen zat de buschauffeur nog steeds radeloos te staren naar het stuk straat waarvan ze nog steeds vind dat ze er niet door kan. Paniekerig vertelt ze het hele verhaal aan de buscentrale via het radiosysteem. En buiten werd het alleen maar erger: Toeterende auto’s, mensen die dwars op straat gaan omdraaien, twee auto’s van twee kanten tegelijk die bijna op elkaar knallen, en vervelende scholieren die voor het leedvermaak gaan staan kijken. Na zo’n 5 minuten wachten vraagt bijna iedereen zich af: Waar zit in godsnaam die gek, die idiote vrachtwagenchauffeur die tijdens de spits dubbel gaat staan parkeren.

Vijf minuten later staan we nog steeds stil. Ik heb ondertussen maar een schoolboek uit m’n tas gehaald om door te lezen, want ik had toch een tentamen die dag. Ondertussen was een paar minuten geleden een andere bus recht achter ons gaan staan. Buschauffeurs vinden het blijkbaar erg leuk om met 1 centimeter ruimte tussen de bumpers stil te staan. Misschien geeft het ze wel een soort van schijngevoel van autoriteit ofzo, als ze achter een auto staan tenminste, omdat het nogal een dreigend gevoel geeft als er opeens zo’n gevaarte van een bus achter op je bumper staat te wachten. Maar misschien kan dat ook aan mij liggen.
In ieder geval, ik zat achterin de bus en ik had ontzettend het gevoel alsof de buschauffeur achter me direct in de nek zat te staren. Het is dat ie nog net niet over m’n schouder mee kon kijken in mijn boek, maar echt leuk kun je het niet noemen.

Maar wat zien we daar aankomen? Is het vogel? Is het een vliegtuig? Nee! Het is de idiote vrachtwagenchauffeur!

Daar komt ie aan, en blijkbaar vind ie dat ie geen haast heeft want hij loopt ongelofelijk traag. Hij gaat voor de bus staan, en maakt een wapperbeweging naar zich toe. Dat moet blijkbaar zoiets betekenen als ‘Je kunt er heus wel door hoor’. Maar de buschauffeur houd koppig voet bij stuk, en ze maakt een paar geïrriteerde bewegingen terug, oftewel: ‘Lazer op met je kankervrachtwagen’.
Vervolgens kwam er een soort van staarwedstrijd tussen de chauffeurs, waarbij de verliezer als eerste weg moet rijden, wat ook even duurde. Ik realiseerde me ondertussen dat ik de trein niet meer ging halen, en besloot om maar weer verder lezen in m’n boek.

En uiteindelijk gebeurde het dan: De vrachtwagenchauffeur verloor, en ging z’n vrachtwagen in. Aangezien ie dubbel geparkeerd stond op een rechte weg, kon ie maar één kant op, en dat was langs de bus. Hij reed dus gewoon een stukje rechtdoor, en warempel! Hij paste er gewoon langs! En dus hadden we eigenlijk die hele tijd voor niets staan wachten.

Goed, de bus reed dus eindelijk verder. We reden het centrum in, dat ging prima, maar op een gegeven moment stonden we weer stil. Er was een file, en een best serieuze ook. De file ging door tot zelfs voorbij een grote kruising een stukje verderop. Daardoor ontstond er dus een gridlock: Auto’s staan stil midden op de kruising, en dus kan niemand ergens heen, hoe groen dat stoplicht ook mag zijn.
Wat was er nou aan de hand? Nou, de gemeente Tilburg vond het heel erg nodig dat er wat nieuwe lijntjes op de weg geschilderd moesten worden. En blijkbaar hebben de verantwoordelijke ambtenaren totaal geen verstand van het begrip ‘ochtendspits’. Je weet wel, dat momentje van de dag waarbij iedereen tegelijk de auto instapt om te gaan werken. En waarbij het dus niet zo slim is om de halve weg te blokkeren met slecht geparkeerde gemeentebusjes omdat je ergens een lijntje moet schilderen.

Maar goed, uiteindelijk kwam de bus daar ook weer langs en was het zelfs zo maar gelukt om bij het station te komen. Hoera.
Balend dat ik de trein had gemist loop ik het station binnen. Ik keek op het vertrektijden scherm: Mijn trein had een kwartier vertraging en stond direct klaar op spoor 1…