Myshuno

Je kent ze vast wel, die ‘geschikt of ongeschikt’ reclames van de landmacht. Ik weet voor mezelf dat ik absoluut niet geschikt ben voor de landmacht, omdat ik me vooral in deze reclame heel goed herken.

Twijfel en kieskeurigheid, ik heb er vaak ontzettend veel last van. Vooral als ik iets wil kopen doe ik er vaak langer dan gemiddeld over om te bepalen wat ik precies wil kopen. En dan gaat het niet eens alleen over grote aankopen, maar ook over kleine dingetjes als een magazine. Dat gaat dan ongeveer zo:

Ik loop de Bruna binnen, en gelijk word je geconfronteerd met een 30 meter lange muur vol met magazines. Nu loop ik de eerste 10 meter met de hoe-val-ik-50-kilo-af-in-2-uur vrouwenmagazines en sudoku puzzelboekjes meestal wel voorbij, maar dan kom je terecht bij de magazines die mij wel interesseren: Computerbladen. Het probleem alleen is dat ik de ene helft van zo’n blad wel kan opzoeken op internet, en de andere helft weet ik waarschijnlijk al. Dus zie maar eens een computerblad op te zoeken met verslagen die dieper gaan dan op het web, en dingen hebben die ik nog niet weet.

Er zijn trouwens zoiezo al een aantal computerbladen die gelijk voor mij afvallen. Neem nou ComputerIdee, dat blad is zo een beetje gemaakt voor iedereen die nog nooit van z’n leven een computer gezien heeft. En aan de andere kant van het ’spectrum’ hebben we Magazine voor computer techniek, een blad wat zo saai is, dat je bij het lezen van de titel al in een zware coma valt.

Liever iets anders dus. Misschien moet ik deze keer maar weer eens voor PCM gaan. Hmm…’bewaak huis en pc’. Gaap, ander blad. Wired magazine? Oh wacht, daarvoor moet je eerst 20 pagina’s door reclame heen bladeren totdat je bij de inhoudsopgave komt (geen grap). Power Unlimited? Neh, de meeste spellen daarin interesseren me niet, en die brievenreacties zijn veel te kinderachtig. Bright dan toch maar? Nou, het is best een goed blad, maar vaak net iets te veel gericht op dure gadgets die je alleen in de omgeving van Amsterdam kunt kopen. Als je ze überhaupt kunt betalen tenminste.

En dat gaat dan een tijdje door zo. Tegenwoordig gebruik ik deze ‘twijfeltijd’ vaak als ik te vroeg ben om naar school te gaan en ik nog op het station ben. Meestal duurt het pakweg een maandje of twee van deze kwartiertjes twijfelen per dag voordat ik daadwerkelijk een blad heb gekocht.

Als je denkt dat dat erg is, dan heb ik nog niet eens gehad over grote uitgaven die ik misschien, wel, niet, toch wel, zou kunnen, willen, moeten doen. Zo zit ik al tijden na te denken of ik een Wii wil of niet. Aan de ene kant is het een heel leuk apparaat, kun je er mee bewegen in plaats van je blauw te betalen voor een ‘Health and Fitness Center’, er zit een browser in, kost het bijna niks vergeleken met een Xbox360 en een PS3, verder komen er best wel leuke spellen aan voor de Wii en bovendien hoef ik dan geen game pc meer te kopen waar ik absoluut geen plek en geld voor heb. Aan de andere kant is het toch best duur voor iemand die alleen leeft op Studiefinanciering, lijkt het me nogal een debiel gezicht om iemand te zien met zo’n Wiimote, wordt er ontzettend veel geklaagd online over het gebrek aan goede spellen voor die Wii, kun je er geen dvds mee afspelen, weet ik niet of ik überhaupt wel tijd voor heb om ermee te spelen, en bij mij komen er niet zo veel vrienden over de vloer om al die multiplayer minigames mee te gaan spelen.

Bovendien is er ook nog eens de ‘ouderfactor’. Ik woon nog steeds thuis, en m’n moeder geeft me zo een beetje elke aankoop die ik maak een schuldgevoel. Vooral als er veel geld mee gemoeid is. Laatst kocht ik na zo’n 3 maanden twijfelen een tasje voor m’n Nintendo DS: Tien euro. Gelijk toen ik er thuis mee kwam aanzetten zette ze zo’n nounou-doe-maar-luxe toon op, terwijl we vaak tien keer zo veel uitgeven aan iets simpels als wekelijkse boodschappen doen. Verder doet ze trouwens ook niet moeilijk over kleren, zo lang ze er maar goed uitzien. Maar ook een set kleren kost meestal even veel als een Wii. Maar goed, dat zijn dan weer basisbehoeften, en een Wii is een soort van luxeproduct. Die koop je als je geld over hebt, als de koopkracht toeneemt, de economie goed draait, als er een gunstige balans is tussen hypotheekrente en huizenprijzen, als er een goede aardappeloogst is geweest, en als het even kan wanneer de wind precies goed staat.

Maar ja dat gebeurt natuurlijk bijna nooit, en als dat wel zo is dan heeft niemand het door.

Uiteindelijk is er één ding waar ik het meeste tegenop zie als ik iets wil kopen: een miskoop. Als ik iets koop en ik kom er later achter dat ik er helemaal niets aan heb, dan is m’n hele week verpest. Zo had ik 3 of 4 jaar geleden een Xbox gekocht. Ik wilde iets goedkopers dan een game pc, maar wel iets wat niet zo uitgemolken is als een ps2, en zo kinderachtig is als een gamecube. Xbox was dus uiteindelijk het antwoord, maar na een paar maanden kwam ik erachter dat er vooral pief-paf-poef spellen op kwamen, en niet wat leukere intelligentere spellen die ik graag speel. Gelukkig waren er wel wat spellen die ik leuk vond (Beyond good & evil en Lego Star Wars bijvoorbeeld) maar tegenwoordig staat ie bij mij stof te vangen en dient ie enkel nog als DVD speler met ingebouwde windturbines voor wat extra lawaai. En nu de Xbox360 uit is, komt er natuurlijk helemaal geen zak meer uit voor de xbox, behalve een halfbakken filmspel die op elk platform geport wordt. Dus voor mijn gevoel is dit een beetje een miskoop, en ik ga mezelf verschrikkelijk haten als hetzelfde gaat gebeuren met de Wii.

Dus misschien komt het wel door mijn Zeeuwe geboortegrond (Geen cent te veel!) waar iedereen zo zuinig is dat ze eisen om die ene cent wisselgeld voor een pot augurken van 1.39, maar ik ben er in ieder geval nog niet uit. Zeker nu het bij de Mediamarkt gekkenhuis is tot en met zondag, en je bijna 30 euro korting hebt op de Wii. Misschien moet ik ‘m toch maar kopen dit weekend, en dan verkopen op Ebay als het me niet bevalt. Misschien zelfs met winst, en dat is natuurlijk altijd goed…